Filmrecensie: District 9

Gisteren ben ik District 9 gaan zien in de cinema in Antwerpen. Het betrof een matineevoorstelling, om 11u. Ik moest €5,10 betalen, wat weinig is als je die prijs vergelijkt met de prijzen in andere bioscoopzalen. In Gent maak je Kinepolis per film al snel €8,5 rijker, maar dat betreft dan een avondvoorstelling. In Antwerpen is de prijs van een gewoon ticket eerder €6,5, wat Kinepolis een kwart duurder maakt. Daarbij vind ik de architecturale eigenschappen van het UGC gebouw mooier dan dat van Kinepolis in Gent, hoewel ik die mening ongetwijfeld heb omdat het laatstgenoemde cinemacomplex de afgelopen maanden drastische verbouwingwerken had.

Ik was de eerste in de zaal, en ook bijna de laatste. De zaal werd immers uiteindelijk bevolkt door een vijftal personen, die op de koop toe zo ver mogelijk uit uit elkaar gingen zitten. Was dat omwille van eerdere slechte ervaringen met medemovie-goers? Dat was het geval voor mij. Ik krijg de weuben van lawaaimakers tijdens de film, tenzij ik zelf het lawaai aan het maken ben. Maar dat probeer ik te vermijden. Het is natuurlijk ook niet oninbeeldbaar dat de vier andere mensen in de zaal allemaal Mexicaanse griep hadden en even voor 11u beslisten om uit bed te rollen en nog een filmpje mee te pikken. En bekommerd om hun medemens als zieke mensen zijn, wilden ze ze niemand besmetten en dus verspreidden ze zich over de uithoeken van de zaal. En toen werd het donker.

 

District 9 gaat over ruimtewezens die landen boven een stad in Zuid-Afrika. In tegenstelling tot bijna alle Hollywoodfilms komen de aliens voor eens geen keet schoppen. Sterker nog, twintig jaar sinds het eerste contact leven de 1.8 miljoen ‘garnalen’ (hun bijnaam, omdat ze zo hard op paarden, euhm, garnalen lijken) in een afgesloten achtergestelde buurt vlak onder de plaats waar hun ruimteschip nog altijd hangt te zweven. Maar ik loop te ver vooruit. Voor ik de film ging zien, wist ik enkel de eerste zin van vorige paragraaf, meer niet. Mijn verwachtingen voor de film waren dus gebaseerd op die kennis. Maar niet alleen daar op. Deze filmbespreking zou niet volledig genoeg zijn zonder mijn verwachtingen voor de film te vermelden. Het zit namelijk zo dat alvorens ik een film ga kijken in de cinema, ik wil weten of hij de tijd en het geld zal waard zijn. Hiervoor baseer ik mij op recensies online (RottenTomatoes.com), commentaar van vrienden, eventueel trailers en uiteraard de filmposter. Mijn verwachtingen waren hooggespannen omwille van algemeen lovende kritieken, vooral online. Tot ik via mijn vriendin hoorde dat iemand op facebook had gepost dat hij de film overroepen vond en dat hij de hype niet goed snapte. Ik geef weinig waarde aan uitspraken op facebook, tot ik later ontdekte dat de poster van de commentaar iemand was aan wiens mening ik wel belang hechtte. Hij bestempelde de film als 1/3 documentaire, 1/3 experimentele sc-fi en 1/3 Michael Bay. Dit deed bij mij al behoorlijk grote alarmbellen afgaan. Want als er iets is dat ik niet kan appreciëren, dan is het een film die niet weet welk soort film hij wilt zijn. Mijn verwachtingen lagen dus wel wat lager.

En terecht. De film was een mengelmoes van stijlen en overtuigde nergens, ondanks een stevig begin. Het einde was niet volledig cliché, maar verrassen doet de film helemaal niet. De actiescenes in het laatste half uur waren op zich geslaagd, maar pasten gewoon niet in de rest van de film. Het is jammer, want er zat veel meer in 6/10.

[UPDATE]

In augustus 2010 heb ik de film opnieuw bekeken en mijn voorspelling bleek te kloppen, want ditmaal vond ik hem veel beter, omdat ik wist wat ik inhoudelijk mocht verwachten. Als u vind dat dat een stomme reden is, geef ik u geen ongelijk, want een echte filmfan hoort ten allen tijde open te staan voor een originele aanpak. Laat het een lesje zijn, Louis.

Ik geef District 9 ditmaal een robuuste 8,5/10.



Filmavond (Quantum Of Solace & Loft)

Gisterenavond waren Ine en ik van plan om Loft te gaan zien in de Kinepolis van Gent. Toen we er aankwamen, bleek echter dat er geen plaats meer was voor de film van 19u30. We moesten drie uur wachten voor de volgende vertoning begon en daarom beslisten we dat we eerst de nieuwe Bond-film zouden zien.

Quantum Of Solace (een verklaring van de titel vind je op deze site) begon zeer sterk, met een achtervolgingsscène tussen twee auto’s. James Bond (Daniel Craig), ditmaal met een Aston Martin onder zijn kont, werd door enkele bad guys op de hielen gezeten. Het was een orgie van rondvliegende kogels, botsingen en ontploffingen. De camerastijl in de openingsscène was flitsend druk en desoriënterend. Gelukkig draaide ook het surround sound systeem op volle toeren, en de combinatie van de snelle beelden en het roepende geluid voelde overdonderend goed aan. De toon was gezet voor de rest van de film.

Om het verhaal van QoS volledig te begrijpen, moet je eigenlijk Casino Royal gezien hebben. Ik heb die gezien, maar dat is ondertussen al lang geleden. Te lang, zo bleek snel. Bond’s drijfveer in deze film was namelijk wraak nemen om de dood van de ‘love interest’ van de vorige film, Vesper (Eva Green). Vesper who? Er bleken nog meer gaten te zijn in mijn geheugen, en na een tijdje besliste ik dan ook te stoppen mijn hersenen te breken over de plot. Over de nieuwe verhaallijn wil ik wel het volgende kwijt: bleurk, blargh en grrrrr. Deze uitingen van ongenoegen hebben wel wat verduidelijking nodig.

Bleurk: Bond werd verstoten door MI6. Hij draaide door en moest worden binnengebracht. Voor iedereen die Die Another Day (2002) heeft gezien is dit een kleine slag in het gezicht, want ook daarin valt Bond buiten de gratie van zijn organisatie en wi

lden ze hem onder dwang vasthouden.

Blargh: de Bondgirls waren teleurstellend. Fields, de agente die verantwoordelijk was om Bond op het vliegtuig naar Londen te zetten, was een nutteloos personage. Ze paradeerde op het scherm naast Camille (Olga Kurylenko) en dook in bed met James, maar bracht niets toe aan het verhaal. Dit doet denken aan de oude Bondfilms, en niet aan de richting die de nieuwe films gekozen hebben. Camille, de echte bondgirl, was dan weer een cliché personage. Ze wou wraak nemen op de generaal die haar familie had uitgemoord toen ze klein was. Geeuw.

Grrrrr: wat is het meest onvergeeflijke dat u kan bedenken voor een Bondfilm? Juist, een saaie slechterik. Als bad guy had Dominic Greene (Mathieu Amalric) wel het uiterlijk mee, maar zijn rol in het verhaal was niet duidelijk genoeg die van villain. Op zich was het verfrissend en realistisch om een slechterik te zien wiens motieven voor eens niet het controleren van de wereldmedia zijn, de wereld willen vernietigen of het willen opblazen van Fort Knox. Maar komaan, deze man wou de Boliviaanse watertoevoer controleren om geld te verdienen. Zijn motieven waren saai en kleurloos. Als ik een realistisch verhaal en dito slechterik wou zien, had ik wel naar een film als The Bourne Identity gekeken. Over die film, met Matt Damon in de hoofdrol, kan gezegd worden dat hij oorspronkelijk bedoeld was als ‘nieuwe Bond voor de 21^ste eeuw’, terwijl de echte Bond nu, ironisch genoeg, meneer Bourne imiteert.

Ondanks de grote problemen in de film denk ik dat de gemiddelde bioscoopganger tevreden zou zijn met deze film. De actiescenes zijn overvloedig aanwezig en de actie is hard. Dat is echter niet genoeg om mij, iemand die al een hoop Bond-films gezien heeft, tevreden te stellen. Quantum Of Solace is als de wegenwerken op de weg die Casino Royal is ingeslagen. Laat ons hopen dat ze in Hollywood beslissen om die weg te repareren binnen twee jaar.

Na Quantum hadden we nog meer dan een uur tijd voor Loft begon, dus we zijn eerst nog iets gaan drinken. Toen we terug in het cinemacomplex aankwamen rond half elf, was het indien mogelijk nog drukker geworden. Ondanks de grote hoeveelheid volk in de zaal, werd het stil toen de film uiteindelijk begon. Hij was dan ook indrukwekkend begonnen, met een stijlvolle openingsscène, die eerst het haar op mijn nek deed rechtstaan van anticipatie om direct erna mijn nekje kort maar krachtig vast te grijpen. Ik apprecieer een film die niet bij de pakken blijft zitten en uithaalt met een sterk begin.

Al gauw werd de leidraad in de film duidelijk: vraagtekens, besprenkeld met een snufje mysterie. Nochtans werd er ook aan karakteruitdieping gedaan. De histories tussen de vijf mannen werden namelijk vakkundig uitgelegd, in functie van het verhaal. De geschiedenis tussen de vrienden diende dan wel veelal ter ondersteuning van de plot, die handelde over moord en wraak, doch was er veel humor aanwezig in de film. Vooral Marnix (Koen De Graeve en Miriam (Maaike Cafmeyer) zorgden voor de komische noot.

Na het eerste uur bleek dat Erik Van Looy (regisseur) erin geslaagd was de personages genoeg te onderbouwen opdat wij als kijkers om hun lot zouden geven. De opbouw van de plot had het dan ook mogelijk gemaakt om al vroeg een basis te leggen voor de verdere uitdieping van de karakters en motieven van de vele personages.

De spanning en intrige die het laatste half uur de film dragen, voelen nooit opgedrongen aan. Het einde heeft de sfeer van een klassieke ‘whodunit’, compleet met genoeg dwaalsporen en knappe plottwists om wel tien thrillers van minderwaardige kwaliteit te vullen.

Ik ben razend enthousiast over deze film en raad iedereen die ik ken aan om hem te gaan kijken. Vermijd de spoilers, grijp uw jas en rep u naar de zalen! Ik kan u nu nog een tip geven: het zal nog een tijd druk zijn in de zalen, dus bestel uw filmtickets op voorhand online (tenzij u Quantum Of Solace nog niet gezien hebt natuurlijk ).

De teaser trailer: